Vooral de onzekerheid is vervelend’
BOEKEL – Het vervelendste is op dit moment de onzekerheid. Dat het huis van Ria en Frits Koolen aan de Volkelseweg in Boekel plaats moet maken voor de randweg is zo goed als zeker. Maar wanneer het wordt gesloopt en wat ze voor hun woning krijgen is nog niet duidelijk. “Iedere euro die we nu in het huis steken, is misschien wel weggegooid. Op de makelaarssite Funda zien we wel eens een aardig huis, maar we weten niet wat straks de mogelijkheden zijn. Stel dat het nog lang duurt en we willen dit huis verkopen, dan lukt dat niet. We kunnen kortom niet vooruit”, zeggen de Koolens.
Foto: Ria en Frits Koolen moeten hun huis verlaten voor de randweg Boekel.
Door Wim Poels
De omstandigheden mogen nu vervelend zijn, zelf denken de twee dat ze het moeilijkste moment al achter de rug hebben. Dat was in november 2010, toen ze ontdekten dat de randweg ofwel heel dicht langs, ofwel over hun huis zou lopen.
Gevolgen
Hoewel de discussie over de randweg al jaren loopt, kreeg het gezin pas in 2009 in de smiezen dat de aanleg ingrijpende gevolgen kon hebben. Een buurtbewoner wees de familie erop dat ze in het zoekgebied woonde. Aanvankelijk zagen Frits en Ria geen reden tot paniek, Hun huis stond immers helemaal aan de rand van het stuk grond waar mogelijk een randweg zou komen.
Actie
Toch ondernamen ze met buurtgenoten actie. Ze gingen naar bijeenkomsten over de weg, haalden handtekeningen op en schreven alle politieke partijen uit de Boekelse gemeenteraad aan. Zou het niet beter zijn de randweg een stuk op te schuiven, als hij er dan toch moest komen?
Badkamer
Bovendien kreeg het gezin te maken met praktische overwegingen. “We hadden net een nieuwe badkamer besteld”, herinnert Ria zich. Pogingen om de order te annuleren mislukten, met als gevolg dat die in 2010 toch werd aangelegd. Achteraf is dat natuurlijk wrang. Ria: “Elke euro die we nu in ons huis stoppen, kunnen we niet in ons nieuwe onderkomen steken.”
Rust
Die relatieve rust verdween toen er in november 2010 een bijeenkomst over de randweg werd gehouden. Omwonenden konden er met vertegenwoordigers van de gemeente brainstormen over de inrichting van de rotonde waar de randweg op de Volkelseweg zou aansluiten. Daags tevoren ging de telefoon en wist een ambtenaar aan Frits en Ria te vertellen wat er ging gebeuren. Er zouden vier opties op tafel komen. Een daarvan behelsden een tracé vlakbij hun huis, in de drie andere alternatieven zou het pand helemaal verdwijnen. De Koolens schrokken ervan. “Het is ontzettend raar als je een kaart ziet waarop jouw huis domweg niet meer bestaat”, aldus Ria.
Relativeren
Toch zijn de twee in staat te relativeren. Ze vinden het vervelend dat voor elke stapje voorwaarts zoveel tijd nodig is, maar snappen het waarom. “De gemeente voert heel veel overleg en ik heb echt het idee dat ze probeert te luisteren”, aldus Frits. Zo liet het stel zelf in een gesprek met de gemeente weten dat ze liever helemaal vertrok, dan dat er straks een drukke weg op een paar meter van hun voordeur zou lopen. Uit twee kwaden vond het paar dat de minst slechte optie. Die oplossing komt er nu ook, al is niet helemaal duidelijk of de mening van het koppel daarbij doorslaggevend is geweest.
Voorstanders
Ria en Frits snappen dat een deel van de bewoners uit de kern voorstander is van de randweg. “Als ik in het dorp zou wonen, was ik er misschien ook voor”, aldus Frits. Uiteindelijk redeneert iedereen vanuit zijn eigen omstandigheden, al is voor een ander soms moeilijk dat belang te begrijpen. “Er zijn bijvoorbeeld mensen die tegen ons zeggen dat ze hopen dat we een mooi bedrag vangen. Maar daar gaat het niet alléén om”, zegt Ria. Zelf woont ze al bijna 30 jaar in de woning, Frits vanaf zijn geboorte 59 jaar geleden. Die emoties spelen mee.
Agrariërs
Ook het omgekeerde gebeurt. De twee dachten bijvoorbeeld aanvankelijk zelf dat veel agrariërs niet te klagen zouden hebben. Ze ruilen wat grond voor andere akkers of weiden en zijn klaar. Ria: “Dat blijkt heel anders te zijn. Sommige boeren hebben hun leven lang een akker bewerkt. Voor hen is ligt het afstaan van die akkers net zo gevoelig als voor ons het verdwijnen van ons huis.”